Şu an 112’de nöbetteyim. Eşimden telefon geldi, oğluma ve kayınvalideme aynı anda araba çarpmış karşıdan karşıya geçerlerken, oğlumu da fırlatmış çarpan araba. Kendimi kaybettim, içim buz kesti, ellerim titredi, ne diyeceğimi bilemedim. Çarpan kişi 25 yaşlarında genç bir çocuk. Oğlum da kayınvalidem de kafasından yaralanmış. Olay yerine eşimin görev yaptığı 112 ekibi gidiyor ve oğlumu tanıyıp bize telefon ile haber veriyorlar. Düşmanım bile bu duruma düşmesin.

2 Aralık’ta oğlumun doğum günü var 8 yaşını bitiriyor. Binbir hevesle oğlumun ilk bilgisayarını toplamak için parça toplayıp biriktiriyorum. Doğum gününde sürpriz yapacağım. Ama ben o kadar hevesle oğluma hediye yapmaya uğraşırken bir anda oğlumu kaybetme tehlikesi geçirdim. Üstelik ilginç olanı 2 haftadır içimde “oğluma bir şey olacak” anksiyetesi yaşıyorum.

Neyse şükürler olsun kazayı kafa travması ve kafa açık yaralanması ile atlattı hem oğlum hem de kayınvalidem. Umarım bir daha asla böyle bir şey yaşamam, kimse de yaşamaz. İnsanın evladı ile sınanması dünyada hiçbir şeye benzemiyor.

BeğenFavori PaylaşYorum yap