Arkadaşlar biraz genel olacak ama ne için yaşıyorsunuz? İşin felsefi boyutunu soruyorum; "hayata bakışınız, beklentiniz, amacınız ne?" anlamında. Bazen çok kötü boşluğa düşüyorum ve bu beni psikolojik olarak çok yıpratıyor, belki farklı görüşler duymak yardımcı olabilir diye danışmak istedim. Gayri ciddi yorumlar yapmamanızı rica ederim.
Verilmiş sözler olmasa çok da şeyimde yani ama hayat böyle yürümüyor çevremdekileri mutlu etmek veya bunun potansiyeli hayattaki amacım özetle. Kendim için en ucuzundan sıfır arabam olsun tarihi yerleri gezip göreyim istiyorum hayattan başka beklentim yok. Eskiden her şeyin en iyisi olsun diye kendimi çok yoruyordum şimdi değmeyecek işler olaylar için kendimi üzmüyorum böyle daha mutluyum diğer türlü ruhum çok yaşlandı artık zihnimi elimde olmayan durumlar için heba etmek istemiyorum.
oyun oynama için
Ciddiyetle yazılmış gibi gelmedi pek ama olsun.
Benim net bir amacım yok aslında.. Bizler tarihin ortanca çocuklarıyız 🤷♂️
Genel olarak ortalamanın üstünde kalma çabası içerisindeyim 🤔
Şu an zor bir mesleğe adım attım ama pişman değilim. İşini ne kadar seversen sev, ''iş'' haline geldiği zaman problem oluyor.. Kolay iş diye birşey olmadığını da tecrübe ettim.
Hocam özel değilse: Meslek değişikli kişisel inisiyatif miydi yoksa zorunlu bir durum muydu?
@alipektas Kişisel.. Bu arada pilotaj eğitimi aldım, başka şeyler de yapılabilirdi aslında.
Sevdiklerimden uzak, göçebe, yalnız belki de stresli bir hayat beni bekliyor ama dedim öyle ya da böyle bu hayat geçecek. Yerine göre garsonluk da stresli bir meslek mesela..
En azından maddiyatı düşünmem dedim. Zaten çocukken de bu kafalardaydım 😁
hiç bir amacım hedefim enerjim yok. niye varım diye soru soruyorum... ne iş var , ne hayat var , ne bir şey var . ha varım ha yokum fark etmiyor. boş giden yıllar ve yıllara..
körükle gider gibi olmasın ama sende iş daha ciddiymiş hocam. iş olmaması sıkıntı, maddi sorunlar da var demek aile zengin değilse. ben o sıkıntıyı sonuncusu 2-3 yıl önce olmak üzere 4-5 defa yaşadım, işsizlik parasızlık büyük dert psikoloji falan kalmıyor insanda. bi sağlık sorunun yoksa düzeltilebilecek bir şey ama, onu da belirtmek lâzım. mental olarak çukurda olunca o işte farklı bi sınav oluyor.
@alipektas sağlıkta bir iyi bir kötü arada ama genelde iyi. Yaş oluş 40 .. yaş geçti diye işte yok. artık kafada almıyor. hep yanlış karar. Ve uğrusuzum ne el atsam boka sarıyor. yada geç kalıyorum. nereye kadar böyle gidecek merak ediyorum. neyse daha konuşup moralleri -100 etmiyim..
@burakdogn kötüymüş sende de durumlar hocam ne yazayım bilemedim. kendi derdimi azaltayım derken seninkileri pekiştirmiş gibi oldum kusura bakma. :/
@alipektas Ben alıştım artık.. Ne kusuru
(Karar vermedim, bilmiyorum)
Sonunda bu yorumu kullanabilecek bir yer buldum:
Binlerce candan ileri çıkıp dünyaya gelmişim daha büyük bir şey yok.
Sevinç, hüzün, iyi kötü, güzel çirkin vs.. insan için.
Kötü günleri değilde iyi günleri hatırlarım. Kötü günleri bir daha yaşamamak için hareketimi eylemlerimi düzenlerim zihnimde. Kişisel çıkarlar, kim ne yapmış zerre umrumda değil. Ben iyi olsamda kötü olsamda karşımda ki insanın keyfi ne ise ona göre değer alırım. Ee kasmaya gerek yok.
Dostlarımı seçtim. Öyle bir dünya kurdum. Kimi zaman Dayııımmmm diye bağıran yiğenim, kimi zaman, Tarık da ne adammış diyenin lafına bakarım.
Ciğeri beş para etmez kimseyle selamlaşmam bile. İşim olsa da iptal ederim.
Bu güne kadar ki bıraktığım arkadaşlarım bilir nedenini.
Ailem, işim dostlarım nefes almak.
Mesele bu. Yaşayıp gidiyorum keyifle.
Kısaca: Hayatımızı şekillendiren şey, eylem/hareketlerimiz. Ona göre düşünüp yaşamaktan geçiyor.
Evlen, çocuk yap. Düşünmezsin öyle şeyler.
İş, ev, yalnızlık üçgeni insanı sorunlar ve kendiyle baş başa bırakır ve yıpratır.
çok sağlıklı bi bakış açısı değil bence, belki de sorunlar evlenmeyi sosyalleşmeyi engelliyor da neden sonuç ilişkisini yanlış kuruyoruz.
@alipektas Ortada kaldıramayacağın/değiştirme kudretin olmayan sorunlar var. Ülkenin hali/gidişatı vs, bunları değiştiremezsin. Bu yüzden bu sorunlar yerine kendini yeni ama zamanla düzeltilebilir sorunlarla meşgul edip ( aile kurmak gibi ) sonrasında o daha ufak çapta sorunları çözüp onun tadını alırsan daha huzurlu olursun. Aile kurmuyorsan bile ( kağıt üzerinde ) karşı cinsten biriyle yaşa, ten temasında bulun, gül eğlen beraber. İnsanı yalnızlık delirtir, eşsiz çekilmez bunlar.
Sanmıyorum ki (özellikle de ülkenin bu halinde) burada başkalarına umut verebilecek bir şey söyleyen çıksın...
söylediğim siyasi konulardan bağımsızdı esasında, kendimi bildim bileli böyle ara ara boşluğa düşüyorum. hayatım birçok evresinde bu düşüş ile geleceğimi kötü etkileyecek şeyler yaşadım. ülkedeki genel durumun da buna etkisi olmuştur ama bendeki asıl tetikleyici o desem bahane uydurmuş olurum.
https://tr.wikipedia.org/wiki/Carpe_diem
Yaşadığımız ülkeyi, hatta dünyanın tamamını göz önünde bulundurunca her an başımıza bir iş gelebileceği ve hayatımızın bambaşka bir yöne sapabileceği için çok da geleceği düşünmeye gerek olmadığı ve anın tadını çıkartmanın daha iyi olduğu kanaatindeyim.
O yüzden; "Ne diyem? Carpe Diem!" (çok kötüydü biliyorum 😝)
teoride iyi de pratikte işler böyle yürümüyor. (en azından bende)
@alipektas Yürüdüğü kadar 😏
Her gün saçmalıklara isyan ederek ölüm günümü bekliyorum.
ne kadar da ben gibi biri. :/
Genel olarak yemekten içmekten bir şeyler izlemekten nefes almaktan keyif alıyordum. 2023’de 30 yaşımdayken bir oğlum oldu. Şu an bu dediklerime o da eklendi. İyi şartlarda yaşaması için ekstra bir yaşam motivasyonum oldu. Sağlıklı bir şekilde güzel günlerini görmek için ve kendimde de sağlıkla ve mümkün olduğunca keyif almaya bakıyorum yaşamdan.
Öleceğim günü bekleyerek. 🙂 Herhangi bir motivasyonum yok, gelmemiş olmayı dilerdim ama yok olma gibi bir seçeneğim yok maalesef. Bu yüzden de dünyaya bir çocuk getirmiyorum.
Not: Maddi durumum iyi, evliliğim iyi, ailemle arkadaşlarımla aram iyi.
ilginç bi durummuş seninki hocam, bu şekilde idare edebilmek bi tık zordur çoğu kişi için. ben bu düşüncelerimi günlük & sosyal yaşamıma da yansıtmaya engel olamadığım için kötü etkiliyor, böyle dengeli gitmiyor.
@alipektas Neredeyse hiç dile getirmiyorum, kendime bile. Sen sorunca söyledim, sürekli düşündüğüm bir şey değil.
Babama boş beleş biri olmadığımı kanıtlamaya çalışıyorum yıllardır ama başaramadım. İkimizden biri ölene kadar bu devam edecek.
bu konuda şanslıyım sanırım, herhagi birine kendimi kanıtlamak gibi bir duygula hiç kapılmadım. benim sorunum kendimle esasında. söylemesi kolay olacak ama (sadece bu konu özelinde) aynını tavsiye ederim.
@alipektas o olgunluk seviyesinde değilim maalesef.
Ailem, sevdiklerim için yaşıyorum galiba ya.
Biraz da mizah, komedi için yaşıyorum galiba 😅.
doğduğum için.
Anlık yaşıyorum. Çünkü hayat zaten sana bu öğretiyor. Bu an var ve gerisi tamamen belirsiz. Geçmişe bakayım işte keşkelerim oldu dersen bitersin ölürsün. Geleceğe odaklanayım anı yaşamayayım dersin ama kader sana kıs kıs gülüyor. Ben mesela 40 lı yaşları görebileceğimden pek umutlu değilim. Ama hayat belli de olmaz. Pişman olacağın şeyler yapma yada yapmamaya çalışmak lazım. Malesef ki hayat böyle. 50 tane sağlık sorunuyla ve kayıplarla falan uğraşıyorum mesela ama gene de işte yaşamaya çalışıyoruz bir yandan.
Günlük yaşıyorum, akşam yatarken bugünü de atlattık, yarın ola hayrola diyorum. İleriye yönelik planlarım genelde en uzun 1 aylık (maaş, kira, kart borcu, faturalar vs. hep aylık ya). Bundan uzun kendimce ileride altın çok artacak diye yaptığım 3-4g altın yatırımım var, altın 10 katına çıksa hayatımı değiştirmiyor.
@oniki Öyle tabi en güzeli. Dün bir tanıdığın abisi ölmüş mesela, adam yolda yürüyor düşüyor ölüyor kalp kriziymiş. 47 yaşındaymış birde bir anda pat diye gidiyon. Başka bir arkadaş daha var eski işyerinden çocuk kanser olmuş. Geçen haberim oldu, hemde öyle bir kanser ki tedavisi de yok. Bilmemne sinir duvarı kanseri mi neymiş. Doktorlar 6 ay ömür biçmiş o da max. 38 yaşında adam birde. Çocuğu 2 yaşında falan, çok zor. Anı yaşamak en güzeli akfaya da birşeyi takmamak en iyisi, ha biz öyle olamadık ama böyle olmak lazımmış.
@orcunfix "ha biz öyle olamadık ama böyle olmak lazımmış" şu kısım benim durumun özeti gibi işte. nasıl hayata tutunurum az çok biliyor gibiyim (ya da bildiğimi zannediyorum bilmiyorum o kısmını) ama bunu nasıl uygulayabilirim bilmiyorum. daha doğrusu kendimi benliğmi bilincimi buna ikna etmekte zorlanıyorum zaman zaman. kendimi kandıramıyorum gibi bi durum. her şey bi anda boş geliyor; ilkel bi primatız, kendi zihnimizde uyduruyoruz bir şeyler. maksat ne, genetiğimizi bir sonraki nesle aktarmak yöntemiyle dünya gezegeninde biraz daha kalıcı tutmak. aslında irademiz de yok, kodlarımız bizi buna zorluyor. neyse işte, bu detayları fark ettikçe kendimi kandırıp anı da yaşayamıyorum.
@alipektas Aslında bir amaç yok işte. İnancın varsa sonraki dünya vs varsa vardır da öbür türlü ona da inancın sorgulamaya dayanmışsa pek olamıyor. Sevdiğin ve asıl önemli olan seni seven insanları kaybetmeye başlayınca işte o zaman durum kötüye gidiyor. Bana çok değişik sağlıkla ilgili teşhisler konuldu şu son 1 aydır. Şekeri tansiyonu yetmedi psikolojik şeyler falan iyice beni çöktürdüler. Ha ama anneme verdiğim sözlerden dolayı da dayanıyorum dayanmak zorundayım.
@orcunfix benim de annem ve kedim, onları kaybedersem sanmıyorum devam edeceğimi.
@alipektas Ben de çok kedi kaybettim. En son evde olan 5 tanesini kuzene verdim geçen 2 tanesi ölmüş. Kaldıramıyordum artık ölümleri. En sonda işte annemin kanseri ve 6 ay kadar sürüp sonra da kaybetmem falan derken artık kaldıramıyorum. Zor yani anlatılabilecek birşey değil malesef. Destek alacağım bende ama bu süre nasıl olacak nasıl yapacağım inan hiçbir fikrim yok. Çünkü ben babasız büyüdüm tek desteğim annemdi bu hayatımda ama onu kaybetmek beni çok büyük yıprattı.
@orcunfix başın sağ olsun tekrardan. benim de benzer bi durum aile kısımları için, baba ile iletişim yok uzun süredir görüşmüyoruz. ben, annem, kedim varız evde. ablamlar dayımlar falan görüşüyoruz bi de tabii, evdeki yaşamı kastediyorum. birgün ben de aynı şeyi yaşayacağım muhtemelen bunu ara ara düşünüyorum zaten. acı yarıştırır gibi olmasın tabii, şu an sana empati kuramam tam anlamıylai, o durumun benim de başıma birgün geleceğini anlayabiliyorum sadece. zordur yani ne desem kolpa olur yaşamayanın bileceği bir şey değil. destek almak iyi gelir muhtemelen ama o da kişiye göre değişiyor. hayatta pek amacım olmadığı için amaç diye dayandığım ana şeyler gidince beni de böyle sarsacağını tahmin ediyorum özetle. insan psikolojisi yine de öngörülbilir olmuyor çoğu zaman, bi dayanak buluyor güdüsü de o yönde olduğu için.
@alipektas Eyvallah sağolasın. Babamı çok uzun süre önce kaybettim. O akciğer kanserinden gitti. Tabi bütün borcu ıvır zıvır üstümüze yıkıldı anlatmışımdır mutlaka bunları. Annemle biz kaldık yani de işte borç harç sıfırdan başladım en son pandemiye kadar idare ediyordukta pandemiden sonra işsiz kalıp birde üstüne bende sağlık sorunarı yaşayınca iyice çöktüm. Bende annemin hatrına ayaktaydım aslında. Destek işini de bilmiyorum bakalım belki ilmediğim hastalıklar daha peydah olacak o da belirsiz.
Ailem ile olabildiğince mutlu olmak için yaşıyorum
Gerisi kim ve ne olursa olsun, zamanim ve imkanim kalırsa....
45-50 yas arasinda ekonomik emekli olup, yilda 3-5 ayi denizlerde gecirme hayaliyle yasiyorum. 1 hafta 7 metre tekneyle tek basima cikmisligim oldu. Huzur budur.
denize açılan insanları bilhassa takip diyorum instagram'da, bilmiyorum açıklayamadığım şekilde bunaltıcı geliyor deniz & okyanus bana. okyanus direkt korkutucu geliyor hatta. öyle bi senaryoda huzur bulmam pek mümkün değil gibi.
Ben yazmak istedim ama yazamadım. Kısaca sevdiklerimle, elimden geldiğince,mutlu anılar biriktirmek diyebilirim.