Overprovisioning hakkında kendi başıma gelen bir olaydan örnek vermek isterim.

2012 şubat ayından beri aralıksız her gün kullandığım SanDisk 120 GB Extreme SSD'ye yaklaşık 6 ay önce bir haller olmaya başladı.
Mavi ekranlar, durduk yere windows'un sapıtıp çökmesi, en basit uygulamada bile işletim sisteminin zorlanması, sfc /scannow altında sürekli hatalar, vb...
Tabi yaşadığım problemlerin karakteristiğine baktığınızda SSD, en son bakılacak yer gibi görünüyordu.
Ne zaman ki bir sabah bios ekranında "No bootable device" ekranını gördüm o zaman emin oldum; bizim emektarı emekliye ayırma vakti gelmişti.
Tabi öncesinde SATA kablosunu değiştirdim ve farklı portlara cihazı bağladım.
Tüm yaptıklarıma rağmen cihaz, windows format ekranı, live linux G-Parted ve bios ekranında görünmüyordu.
Disk hayata gözlerini yummuştu.
Neyse efenim. Hocayı çağırdık, diskin salasını verdik.
Yeni disk için para da yoktu. Küçük Emrah bakışlarıyla PC'yi arka şalterinden kapattım. Yapacak bir şey yoktu...

Ertesi sabah bir umut PC'yi tekrar açtığımda bios altında disk görünüyordu ama boot etmiyordu.
Ben de yeniden windows'u kurdum ama bu kez de daha açılışta mavi ekran hatası aldım.
Birkaç denemenin ardından tam pes edecektim ki..
Aklıma flashtaki hücrelerin zarar görmüş olabileceği geldi ve Levent abinin yaptığının 2 katı yer ayırarak 40 GB'yi çöpe atıp windows'u kurdum.
O günden beri diskim hiç hata vermeden çalışmasını sürdürüyor.
İşin ilginç yanı SanDisk'in sitesinde böyle bir bilgi olmamasına rağmen bu yöntemin bende işe yaraması oldu.
SSD kullanan arkadaşlara tavsiyem : 10-20 GB demeyin atın çöpe 🙂