@alipektas @bobrekus Ya vasatlık da değil tam. Çerezlik filmler hep vardı. Hatta çerezlik filmlerde daha çok duygu olabiliyordu. Aklımdakileri tam olarak yazıya dökebilir miyim bilmiyorum. Şöyle diyeyim, en ünlü en "baba" yönetmenlerin çektikleri filmler bile prodüksiyon, kamera çekimi, oyunculuklar vs. her anlamda en üst seviyede ve kusursuza yakın olsalar da duygusuz. Hiçbir duygu yok. Evet sahnelerden, oyunculuklardan etkileniyoruz, ama hiçbir duygu hissetmiyorum. Evet oyuncular replikleri kusursuz söylüyor ama bana bir duygu geçmiyor. En son ne zaman bir Holywood filminde ağladım diye mesela düşünüyorum da aklıma Leon geliyor. 95 filmi yahu. Yok yani, dünyanın en iyi yönetmenlerinin çektiği filmlerde bile bir duygum tetiklenmiş olarak kalkmıyorum filmin başından. Tabiri caizce ya ben çok film/dizi izleye izleye işin oro..usu oldum artık ondan bir şey hissedemiyorum ya da son yıllarda her şeyi en iyisi yapalım derlerken duygu aktarmayı yok ettiler. En nitelikli diye addedilen filmlerde bile bir şey hissetmiyorum. Hiçbiri doğal gelmiyor, hepsi kırk kez düşünülmüş kamera açısıyla kırk kez denenmiş oyunculuklarla aşırı kusursuz olsun diye çekilmiş film gibi geliyor. Filmi gerçek gibi göremiyorum. Ama eski filmlerde o oluyor, film sanki gerçekmiş gibi, oyuncular gerçekten o olayları yaşıyormuş gibi filmin içine girebiliyorum, ama onlar da hep önceden izlediğim filmler. Onları gençliğimde izlediğim için o zaman uyanan duygularım tekrar uyanıyor da ondan mı etkileniyorum yine onu bilmiyorum. Ya o ya da gerçekten son zamanlardaki filmlerde bir kusursuzlaşmak isterken doğallığı ve duyguyu yitirme durumu var. 5 senedir falan Türk dizisi izlemedim 2,5 saat bir bölüm izleyemediğimden dolayı ama bazen denk gelip şöyle göz ucuyla bakıyorum ya gerçekten o handheld / sabit durmayan kamerayla, yarı doğaçlama oyunculuklarla daha çok duygu hissettiriyorlar sanki. Ya 5 dakika izliyorum oyuncuların yüzlerinden tavırlarından beden dillerinden ve tonlamalarından kıskançlık, öfke, sevinç, coşku, korku, sevgi vs. her türlü duyguyu anında alıyorum. 300 milyon dolar harcanmış holywood filmlerine bakıyorum bu duyguların zerresi geçmiyor bana. (Stream platformlarındaki 45dakikalık türk dizilerinden de duygu alamıyorum pek fazla). Kusursuzlaşmak isterken doğallığı yitirdiler de sanki artık filmin içine giremiyorum o yüzden gibi. Bu söylediğim yabancı diziler için de geçerli. İzliyorum ama, o eski heyecanla izleme zamanları yok, yenilerde duygu yok. En iyi dizi de olsa sıfır duyguyla kalkıyorum. Ya da acaba son yıllarda karakterlere odaklanmayı bırakıp olaylara odaklandıkları için mi? Bilmiyorum, umarım sorun bende değildir 😀