Anne ve baba memur olunca cocuklugum Türkiye'nin 7 bölgesinde de gecti. Ziraat bankasinin garip prosedürü geregi her 3 senede bir tasiniyorduk. Bu sayede Türkiye'nin 4 denizinde de yüzdüm mesela. Bunun avantaji olarak da cok kolay kaynasabilme/arkadas olabilme yetenegim oldu. Üniversite zamani Istanbul'a yerlestik ve akabinde de Türkiye'den ayrilana kadar Istanbul'da kaldik. Isim de, evliligim de, ilk satin aldigim araba da, ilk satin aldigim ev de hep Istanbuldaydi ancak ben Istanbulun kesmekesini tam anlamiyla hic sevemedim. Askerden sonra Izmir'de cok is aradim, belki bu sayede oraya tasinirim diye, ama olmadi. Kaldik Istanbul'da.

Simdi yasadigim sehir 500 bin nüfuslu, 70%'i yesil alan olan (saniyorum Avrupanin en yesil sehri) tamami düz ayak yürünebilen, iklimi Istanbul'dan daha soguk olmayan (gecen kis hic kar yagmadi), calistigim sirkete de, sehir merkezine de 3,5 km uzaklikta ve yer yer yürüdügüm, yada bisikletle gidip geldigim, 3,5 senedir araba alma ihtiyacini hic hissetmedigim bir sehir. Evimizin hemen arkasi sehir ormani. Yakinlarinda deniz yok ancak bisikletle 20 dakika mesafede masmavi ve kum plaji olan bir göl var. Havalimani büyük degil ama Türkiye'nin ve Avrupa'nin bircok sehrine devamli ucak var. Simdi arada Istanbul'a gidip geri bu sehre döndügümüzde "ohh be evimize geldik" diyoruz.

Demek istedigim, insan belli bir süre sonra Istanbul'dan kurtulamayacagini saniyor ancak asil önemli olan konfor alanini terkedip kabugunu kirabilmek. Buna kendini ikna edebilmek güc olsa da büyük sehirlerin disinda da cok güzel imkanlar ve sehirler var. O sebeple Murat Sönmez'in Antalya kararini gayet iyi anlayabiliyorum.

Kabugunu kiramayanlar, gidebilseler de aslinda bedenen gidip ruhen gidemeyenler icin de sair Konstantinos Kavafis'in cok güzel bir siiri var.

"Bir başka ülkeye,
bir başka denize giderim," dedin,
"bundan daha iyi bir başka şehir bulunur elbet.
Her çabam kaderin
olumsuz bir yargısıyla karşı karşıya;
- bir ceset gibi - gömülü kalbim.
Aklım daha ne kadar kalacak bu çorak ülkede?
Yüzümü nereye çevirsem, nereye baksam,
kara yıkıntılarını görüyorum ömrümün,
boşuna bunca yılı tükettiğim bu ülkede."

Yeni bir ülke bulamazsın,
başka bir deniz bulamazsın.
Bu şehir arkandan gelecektir.
Sen gene aynı sokaklarda dolaşacaksın.
Aynı mahallede kocayacaksın;
aynı evlerde kır düşecek saçlarına.
Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda.
Başka bir şey umma -
Bineceğin gemi yok, çıkacağın yol yok.
Ömrünü nasıl tükettiysen burada,
bu köşecikte,
öyle tükettin demektir
bütün yeryüzünde de.