Normal şartlarda, enflasyonu düşürmek için sıkı para politikası uygulanırken ve krediye erişim bu kadar pahalıyken konut ve otomobil fiyatlarının en azından reel olarak gerilemesi beklenir. Nitekim son iki yılda yüksek faiz ortamında parasını faizde değerlendirenler, birçok durumda ev veya araba alanlardan daha avantajlı çıktı. Konut fiyatları da enflasyondan arındırıldığında reel olarak geriledi.

Ancak Türkiye’de insanlar birikimlerini korumak için varını yoğunu gayrimenkule yatırmaya devam ediyor. Satıcı da istediği fiyata alıcı bulamadığında bile fiyatı hemen aşağı çekmeyebiliyor. Dolayısıyla satışlar ciddi biçimde düşse bile ilan fiyatları aynı oranda gerilemeyebiliyor. Bir de kur artışının maliyetlere yansıması var ama bu, her evin veya arabanın fiyatının dövizle aynı oranda artacağı anlamına gelmiyor. Talep ve alım gücü de en az maliyetler kadar önemli.

Bence asıl mesele, bu sıkı para politikasının ne kadar sürdürüleceği ve kredi musluklarının ne zaman açılacağı. Piyasa beklentisi bir noktada kredi koşullarının gevşemesi yönündeyse, o güne kadar doğru fiyattan alım için pazarlık yapıp fiyatı sabitleyebilenler avantajlı konuma geçebilir. Çünkü krediye erişim kolaylaştığında talep hızla canlanırken arz aynı hızda artamazsa fiyatlarda yeniden ciddi yükselişler görülebilir.

Özetle, bugün nakitte kalmak otomatik olarak zarar etmek, ev veya araba almak da otomatik olarak kazanmak demek değil. Önemli olan yalnızca fiyatların nereye gideceğini tahmin etmek değil, mevcut fiyatı alternatif getirilerle karşılaştırmak ve doğru zamanda, doğru fiyattan alım yapabilmek. Sırf yarın fiyatlar artacak korkusuyla bugünden pahalıya almak da en az fırsatı kaçırmak kadar maliyetli olabilir.