Galileo 1610 yılında yaptığı teleskopla Jüpiter'e baktığında onun etrafında dönen 4 büyük uydusunu gözlemledi. Tabii bu zamanında büyük çığır açtı astronomide. Günümüzde artık Galileo uyduları olarak bilinen bu uydular ortalama bir dürbünle bile rahatlıkla görülebiliyor. Yeni keşfedilen 12 uyduyla birlikte toplamda 79 uyduya ulaştı Jüpiter. Kuvvetle muhtemel çok daha fazlası var ancak Jüpiter ailesi tipik olarak 4 büyük ve birkaç düzine küçük uydudan oluştuğu için diğerleri daha sonraları da keşfedilebilir. Uyduları arasında Jüpiter'e en uzak olanların çoğu yörüngelerinde ters dolanıyorlar bu da onların olasılıkla yakınlardan geçen asteroidlerden yakalandığı tezini destekliyor. Bu arada bu günlerde güneş battıktan sonra gökyüzünde güney yönüne bakarsanız Jüpiter'i rahatlıkla görebilirsiniz.

Güneş'in yapısındaki sıcaklık dağılımı incelendiğinde en sıcak katmanının doğal olarak çekirdek olduğunu görüyoruz; yaklaşık 15 milyon °C. Bu sıcaklık yüzeye doğru gidildikçe azalır ve gözle görülen yüzeyinde 5500 °C 'ye kadar iner. Ancak Güneş'in atmosferinde (korona/taç katmanı) bu sıcaklığın yaklaşık 2 milyon °C'ye ulaştığını görüyoruz. Bu şaşırtıcı çünkü merkezden uzaklaştıkça sıcaklığın azalması beklenir. Koronadaki sıcaklık ise bildiğimiz anlamda madde yoğunluğundan kaynaklanan sıcaklık değil, oradaki aşırı az yoğunlukta bulunan parçacıkların hızlarından kaynaklandığı artık biliniyor. Yoğunluğu çok az olduğundan doğrudan gözlenemiyor ancak tam güneş tutulmalarında tam tutulma anında çıplak gözle rahatlıkla görülebiliyor. Gönderilecek uzay aracı da Güneş'e çok yaklaştığı anda zaten korona katmanının içinde olacak ancak tam da bu sebepten ötürü koronanın sıcaklığı onu etkilemeyecek ancak Güneş yüzeyinden gelen sıcaklıktan korunması gerekecek. Bu nedenle karbon bileşenlerinden yapılmış bir kalkanı olacak.