çok yetenekli bir öğrenci idim, en azından öyle söylüyorlardı. ülke çapında bir yerlere geleceğim düşünülüyordu ki arada eski lise ya da üniversite arkadaşlarımla görüşürüm ve hala çok yetenekli olduğumu ve şu anda ne iş yaptığımı sorarlar; her seferinde de cevaba şaşırırlar ki ben de her seferinde o devasa potansiyeli nasıl harcadığıma üzülürüm.
neyse, konuya geleyim;
üniversite bitene kadar yazılım, donanım vs işlerini o kadar seviyordum ki çevremde bu tarz şeylerin sorunlarıyla karşılaşan ne kadar insan varsa genellikle akıllarına gelen isim ben olurdum.
üniversite bitti ve çok ama çok sevdiğim şeyler bir uğraş ya da sevgi duyulan herhangi bir şeyden çok günlük yapmam gereken bir işe dönüşmeye başlayınca yazılım işinden nefret etmeye başladım.
açıkçası işin sonunda o kadar tiksindim ki yaklaşık 10 yıldır 1 tane bile kod yazmayıp hiç alakası bile olmayan başka nir meslekten devam ettim.
kişisel deneyim olarak sevdiğiniz işi yapın diyen insan görünce ya çok ama çok istisna bir örnek olduğumu düşünüyorum ya da karşımdakinin çok ama çok iyi şartlarda ve kendi işinde çalıştığını düşünüyorum.
bilemiyorum, sevdiğin işi yapma fikri bende tutmadı. ha belki de ben gerekli motivasyonu bulamadım fakat bir şey yapılması zorunlu olan şeye dönüşünce ona karşı olan heyecanımın bitmeye başladığını farketmem geç olmadı.
yazılımla hiçbir ilgisi olmayan başka bir dala atladım, işin garibi orada da başarılı denebilecek bir profilim var. tam yazılım olmasa da iş yerinde bir teknisyenin ya da yazılımcının oldukça basit yapabileceği işler oluyor, ona bile elimi sürmek istemiyorum artık ne kadar soğuduysam.
farklı sektörde olunca yazılımdaki kadar herhangi bir motivasyona da ihtiyaç duymuyorum garip bir şekilde.
insan sevdiği işi neden yapamaz? ya da yapmak istemez? halbuki hepimizin hayali bu değil miydi?
sadece mesleki olarak da değil, pek çok farklı uğraşma da aynı şeyi gördüm. mesela eskiden kulaklıklara gerçekten çok ilgim vardı, ne zaman inceleme yazmaya başladım ve bunu düzenli olarak yayınlamak zorunda kaldım işte o zaman işin tadı kaçtı.
artık eskisi gibi zevk almıyorum gibi duruyor. temelinde yatan duygu nedir acaba?
benim gibi ya da tam zıttı bir deneyim yaşayan arkadaşlar var mı aramızda?
bende de benzer bir durum var hocam. ne kadar sevdiğin alan/iş de olsa süreç monotona ve harici sorumluluklara bindiğinde insan tutkusunu ve heyecanını kaybediyor. benim tecrübem şu yönde: sevdiğin alanı eğer kendi sorumluluklarını kendin tayin edebileceğin bir üretim sürecine çevirebilirsen süreç boyunca yaşadığın her bir zorluğun bir anlamı ve keyfi oluyor. çünkü bu hayatta insanı en çok tatmin eden şeylerden birinin şahsen; insanın yeteneğini, duygularını, düşüncelerini serimleyebildiği, özgün ve kaliteli eserler ortaya koymak olduğunu düşünüyorum. sorumlulukların, amaçların ve üretim tasavvurunun dış koşullar tarafından dayatıldığı bir durumda kişinin tutkusunu muhafaza etmesi zor görünüyor. hele ki insanın üretim sürecine yaratıcı bir katkı sağlamaktan ziyade sarf ettiği eforun kas ve beyin gücüne indirgendiği bir vasatta tutkusunu koruması pek olası görünmüyor.
galiba dönemin şartları beni zorladı bu duruma hocam, böyle bir şeyleri yapmak zorunda olmak bütün şevkimi kırıyordu o dönem.
ha bu arada özgün ve kalite kavramı da değerini bayağı bir yitirdi, kendiniz için çalışmadığınız sürece bunların da pek bir önemi kalmadı maalesef.
yanındaki adam sırf birilerine daha yakın diye birkaç sene içerisinde yönetici olabiliyor, halbuki senden çok geride yaptığı işte. sırf ağzı laf yapıyor diye, ortalama bir insan böyle herhangi bir ortamda neden üretsin?
ha kendine duyduğu saygı da bir yere kadar.
"çok yetenekli bir öğrenci idim, en azından öyle söylüyorlardı. ülke çapında bir yerlere geleceğim düşünülüyordu ki arada eski lise ya da üniversite arkadaşlarımla görüşürüm ve hala çok yetenekli olduğumu ve şu anda ne iş yaptığımı sorarlar; her seferinde de cevaba şaşırırlar ki ben de her seferinde o devasa potansiyeli nasıl harcadığıma üzülürüm."
- her dehb insanının gördüğü çocukluk muamelesi 😀
üzülme neye üzülüyorsun?
https://youtu.be/iq2n1N6TySQ
ya bir şeyler yolunda gitseydi? hocam alın size kocaman bir soru işareti hocam. insan bilinmeyene oldukça ilgi duyuyor. 😀
@pesatalim neyin yolu olduğuna göre biraz değişirdi. yolunda olmayan bir şey yok
@alptekinck orası da başka bir şey tabi, herşey kontrollü değil sonuçta.
Hedonik adaptasyon
bu hedonik adaptasyonun yeteri kadar açıklayabileceği bir şey değil sanki hocam, yani bunun amacı, nedenleri ve sonuçları az çok belli.
şimdi çok da ilgimin olmadığı bir işi yapıyorum, nispeten başarılıyım ve bunun için motivasyona da ihtiyaç duymuyorum.
bu bambaşka bir şey sanki.
Hocam aynı durumları yaşayan insan sayısı çok fazla belki yüzde 70 üzeridir. O yeteneklisin lafı iyi bir laf olsa da eğer kendini geliştirmeye yada hayatını yönlendirmeye bir çaban yoksa yanlış bir inanca sokuyor insanı. Eksiğini fark etmiyorsun zaten çalışsam yaparım kafasın giriyor çoğu insan. Aynı kafaya bende girdim olabileceğim yerde değilim kesinlikle. Kendimi geliştirmeye çok zaman harcıyordum ama bunu verimli ve doğru şekilde yapmıyordum. Yol haritası belli olmasına rağmen utangaçlıktan çekinmekten yardım istememekten ortalama bir insana dönüştüm diyebilirim. Sanırım 30 lu yaşların başındasınız. Dünya 1-2 sene içinde büyük değişim yaşayacak bundan sonra iyi yaşayabilirsiniz hocam pişmanlıklara takılıp kalmayın. Hatta ömrünüzün belki yüzde 10 unu yaşamadınız diyebiliriz eğer fast takeoff yaşarsak.
hocam dönemi için heves, yetenek, istek, çaba vs herşey vardı. aslında bu süreç ta çocukluğuma dayanıyordu, taa ilkokul - ortaokul dönemlerinde okuldaki öğretmenlerim durumu farkedip beni yönlendirmeye çalışmışlardı.
lisede, üniversitede de benzer durumlar oldu. ha benim işin peşini bırakmam üniversite döneminde oldu, sebebini her zaman merak etmişimdir.
birkaç haftaya 30 olacağım ama hep içimde kocaman bir soru işareti olarak kalacak gibi duruyor.
şimdi sorun şu; sadece 4 - 5 sene öncesine kadar hala yetenekli çocuk muamelesi görüyordum. şimdi eski arkadaşlarla vs karşılaşıyoruz, ne zaman denk gelsek bana bir şekilde aynı konuyu hatırlatıyorlar.
len diyorum ya doğru düzgün yönlendirilseydim acaba nerede olurdum.
@pesatalim Şuan önünüzde bir engel yok hocam mesela borsada 20 yaşında olup ayda 30 bin dolar kazanan insanlar tanıyorum. 2 sene önce oturup yemek yedik beraber benden tek farkı çekinmeyip sürekli çevre edinip yeni fikirler mantıklar kazanmaya uğraşıyordu çabalaya çabalaya başardı. Sizde aynı başarıyı gösterebilirsiniz yaş sadece bir sayı hocam 18 sonrasında. Her şey iyi gitse arayıp gene bir şey bulurlardı. Başarılı olurdunuz bu seferde başka bir şey sizi sıkıntıya sokardı hocam sonu yok bunun önünüze bakmanız lazım.
@hybrid hocam bahsettiğiniz durumu ben de gözlemledim, nasip işi. çevremde hatrı sayılır derecede zengin insanlar da var.
benim motivasyonum para değil ki, parayla ilgili çok şükür ciddi bir sorunum yok. ben yetenek kısmındayım, yani içimdeki o boşluğu para dolduramıyor. başlangıçta paranın da etkisi var zannediyordum fakat zamanla bunun öyle olmadığını anladım.
galiba bir şeyler olacaksa bir şeyler de bahane oluyor.
yeterince karşılığı olan para kazanamıyorsundur yada kazansan da onu paylaşacak kimse yok çevrende
düşünüyorum ama öyle bir sonuca da çıkmıyorum. maddi olarak çok iyi gelirimin olduğu dönemler de oldu fakat o his hiç geçmedi, ee çevrem de geniş.