son yıllarda yaşadığım en garip hayal kırıklıklarımdan bir tanesini anlatayım;
nasıl karar verdim tam olarak hatırlamamakla birlite birkaç sene önce lise arkadaşlarıma ulaşmaya çalıştım. bu arada 29 yaşındayım.
nasıl olduysa 1 - 2 kişi hariç hiçbirisiyle herhangi bir ortak noktamız kalmamış, muhabbet bile edemez olmuşuz. bayağı şaşırmıştım o dönem, biraz da üzülmüştüm.
birkaç insan evladını saymazsak ciddi bir kesimin önceliklerinin değişmiş olduğunu farkettim. aslında zamanında sadece lise değil, çoğu eski arkadaşıma ulaşmaya çalışmıştım ve genel anlamda hayal kırıklıkları çok fazla olmuştu bu süreçte.
hatta bu dönem beni belli bir miktar etkilemiş olacak ki eskiden geçmişe daha fazla özlem duyan bir insan olarak bu düşüncemin hatrı sayılır şekilde değişmesine vesile olduğunu da ekleyeyim.
şu anda kişilerin o kadar da önemi yok benim için, birkaç eski arkadaşım hariç düzenli olarak görüşmüyorum pek kimseyle.
insanlar bu kadar değişken mi? herkesin öncelikleri olduğunu biliyorum fakat dünyada parayla yerine koyulamayacak çok değerli şeyler olduğunu da biliyorum.
ne bileyim 5 - 10 senede birisini görebiliyorsam o fırsatı hiç kaçırmak istemem çünkü o anın herhangi bir alternatifi yok, atıyorum 1000 lerce kilometre yol gidersiniz ama arkadaşınız 10 - 15 kilometre yol gelmez.
anladınız az çok ne anlatmak istediğimi, galiba beşerden kolay kolay kimseye hayır yok. acaba bu hayatın normal akışında olan bir şey mi?
vefalı birini bulamassın
Hocam vefalı birileri var aslında benim sanırım 5 yakın arkadaşım benle iletişim kurmak istedi ben 18 yaşımdayken bile kendimi geri kalmış hissederdim. Bu konuda hiç bir zaman geçmedi alanımda başarılı olup okulu derece ile bitirdiğimde bile eksik hissediyordum. O halim ile konuşmak istemedim. Halende kendimi eksik görürüm. İnstagram facebook kullanmayınca zaten iyice iletişiminiz kopuyor. Ulaşmak isteyende ulaşamıyor. Bu ulaşabilenlerde zar zor ulaştı. Kendimi de soyutladım. Yeni arkadaşlar edindim ama eskileri ile görüşmüyorum.
var elbette hocam ama bazıları için gerçekten anlam ifade etmeyen bir duygu. hs bu arada insanların vefa anlayışları da miktar olarak farklı olabiliyor. ama zor bulunan bir duygu söylediğiniz gibi.
@hybrid hocam sizinki biraz tercih kurbanı olmuş. bir taraftan da doğru söylüyorsunuz, eski defterleri açmanın ciddi anlamda olumsuzlukları da var.
yine de keşke iletişimde kalsa idiniz.
liseden sonra 10 yıl falan görüşmediyseniz normal bence hem samimiyet kalmaz o kadar uzun süre görmeyince hem de lisedeki ergen halle yetişkin hal arasında çok fark olabilir.
yok hocam, tamamen iletişim kopması gşbi bir durum olmadı ki bu dediğim birkaç sene öncesiydi.
ha bazılarına genel 6 - 7 yıl sonra ulaştım da bahsettiğim insanlar geçmişte ciddi anlamda samimi olduğum insanlar. sonuncu seçenek oldukça mantıklı.
İnsan su gibidir...
yolunu bulurlar mı yani hocam?
Valla okul arkadaşlarımdan hiçbirisi ile görüşmüyorum. Niye görüşeyim ki ? ne konuşacağız yani 😀 ha ara ara bakıyorum facebook vs evlenen çoluğa çocuğa karışan bol. Hayatlar kopmuş gitmiş yani samimiyet zaten yok bitmiş.
ne bileyim hocam, 🙂 aslında geçmişteki arkadaşlıklar genellikle çıkar etrafında kurulmaz yaştan ötürü, o yüzden üzerine gitmiştim.
evet, hayatlar kopmuş gitmiş gerçekten.
Benim lise değil de.. İlkokul arkadaşlarım hala aynılar. Evlenenler var, çok iyi yerlere gelenler var ama oturduğumuz zaman temelde hala aynıyız 🙂
Bizimki daha garip geliyor bana 😁 Lisedekiler, zaten lisede de samimi değildi..
ilkokuldaki samimi arkadaşlarımın hala %90 ıyla oldukça samimiyim hocam. 🙂 ilkokulu katmadım ben konuya. ünidekilerden bile bazılarıyla görüşüyorum ama liseden pek kimse yok sayı olarak.
Hocam instagram veya facebook hesabınız var mı bu arkadaşlarınız orada ekli mi?
evliler hocam, en azından %70 i vardır heralde.
Para değil bence mesele. Asıl soru gerek var mı? 10-15 yıl geçmiş aradan o zaman ergen kişilikle şimdiki kişilik bambaşka. Sıfırdan yeni insan tanımaya gerek var mı zaman var mı? Ben ilkokul lise arkadaşlarımdan gelen takip isteklerini bile kabul etmiyorum çoğu zaman. Gerek yok ki sıfırdan tanışacaksın, hikaye attığımda samimiyetsizce aaa hayırlı olsun falan mesajları. Bilemiyorum. Bu arada ilkokul arkadaşlarımla hala görüşürüm bazılarıyla hatta her gün görüştüklerim de var. Ama yıllaaar sonra ben senin babanım diyip o baba oğul samimiyeti beklemek kadar boş bir şey bu durum 😀
teknoseyirin olumsuzunu bulduk işte. 😀 hocam işte bir pencereden bakamıyorsunuz ki, size göre gerek yok ama bana göre varmış o dönem.
ha sonuç olarak birkaçı hariç gerek yokmuş ama. 🙂
insanlar bu kadar değişken mi? hayır, insan sayısı çok az olduğu için karıştırıyorsun
tam olarak anlamadım gibi sanki hocam.
@pesatalim çoğunluk insanlıktan çıkmış onu diyorum
konuda duruma karışmasın diye iş muhabbetine girmek istemedim, rahatsız olduğum ana konulardan birisi bahsettiğiniz iş yeri durumunda hocam.
ulen banane senin iş yerinden? 5 - 10 yılda bir görüşmüşüz, sanki konuşacak başka konu yok. genellikle ilk sorulardan birisi ne iş yapıyorsun oluyor. atom parçalasam kime ne iş yapmıyorsam kime ne.