@93-truva O senin görüşün. Toplumsal bir sorumluluk bilincini haiz olmamak elbette bir seçim. Bu açıdan bakıldığında tutarlı. Ancak toplumda yalnız olmadığımız için diğer kişilerin o hayvanlara karşı insani bir sorumluluk hissediyor olması ve o hayvanların acımasızca öldürülmesine kayıtsız kalamaması, vicdanen rahatsız olması da gayet anlaşılabilir bir sonuç.

@93-truva Bu bir çözüm olarak öne sürülebilir elbette. Ancak bunun pek tabii altından kalkılabilir bir seçenek olmayacağını da birkaç hesaplamayla görmemiz mümkün. Nasıl ki o köpeklerin sokakta olmasının birincil ve tek başına sorumlusu o kişiler değilse, insanlıktan doğan bir sorumluluk hissedip daha az acı çekmeleri için imkanları doğrultusunda hareket etmeleri de absürt değil.

Şöyle bir döngü var: Topluma ait olan kişiler köpeğe bakmayıp sokağa atıyor. Bir süre sonra bu bir sorun olarak daha da büyüyor. Yine toplumdaki kişiler çözüm olarak o köpeklerin katledilmesini öneriyor.

Buna karşı öncelikle başka çözümlerin düşünülmesi, özellikle yine insanlığın birçok imkanı teknolojik gelişmeler ile sağlayabildiği şu dönemde çok daha akıl kârı, genel düşünüldüğünde daha tutarlı. "Sen neden bu kadar vicdanlısın!" diyerek insanlara saldırmak süreğen bir zıtlaşma ve gerginlikten başka bir pek şey doğurmaz diye düşünüyorum. Pek verimli bir kavga değil. Bu kavga yerine uzlaşı yolu seçilse belki çözüm çok daha yakında elimizde olur.

@deepl Laflara bak, bilmişliklere bak hele.

1. Köpeklerin insanla olan ilişkisi sona ermediği gibi, sona yakın dahi gözükmüyor. Hatta birçok alanda insanlar tarafından köpekler direkt araç olarak kullanılıyor. Arama kurtarma konusunda hâlâ yerleri doldurulabilmiş değil. K9 adı ile operasyonel, taktiksel olarak da kullanımı söz konusu. Engelli insanlara, hastalara destek olması için bizzat eğitilen köpekler var. Sadece psikolojik destek için dahi kullanılıyorlar. Bütün bunların yanında, yalnızca sevdikleri için köpek bakan milyonlarca insan var ve bu da sona erecek gibi durmuyor, köpeklere başka gözle bakanlar olsa dahi.

2. Benim esas bahsettiğim şeyi hiçbir şekilde anlamayıp, aynı gibi görünen başka bir konu üzerinden ezbere konuşmuşsun yine, yani demagojiye başvurmuşsun. Saldırdığın insanların neden köpeklerin senin istediğin gibi katledilmesini istemediklerinin felsefi temelini anlatmaya çalıştım. Yani kısaca "İnsanlar yüzünden var olan bu hayvanlar yine insanlar yüzünden sokağa atılıyorsa, insanların kendi doğurduğu sonucu büyük bir vefasızlık ve acımasızlıkla katliam yoluna giderek çözmeye çalışması vicdani midir?" sorgulaması üzerinden yapılan bir fikir yürütme. Benim savunduğum şeyden çok, neden böyle bakıldığını temellendirdim. Halbuki yapay zeka zannedeceğin kadar güzel bir Türkçe ile yazmıştım, fakat her yazı elbette muhatabının anlak seviyesi kadar anlaşılabilir, şaşırılacak bir şey yok.

Gelişmiş toplumlardan bahsediyorsak, başka hayvanlara ve çevreye hoşgörüyü de görebiliriz. Birçok farklı toplumun olduğu, her birinin farklı dinamikleri olduğu da aşikar. Bu da katmanlı ve girift bir konu. Sosyal ilişkiler yumağı ve toplumsal dinamikler tek bir basit kıyaslamayla halledilebilecek kadar basit değil.

Diğer yandan, ben sokaklarda köpeklerin olması sorununa karşı "bu böyle devam etmeli" diye bir görüş belirtmedim; onu da anlamamışsın. Bu sorunu çözmenin işte böyle mümkün olmadığını, olsaydı çözülmüş olacağını göstermeye çalıştım. Uzlaşıyı bir kenara bırakarak iki kutba ayrılıp birbirine saldırmak, çözüm dayatmak, hele ki dayatılan "çözüm" katliam ve acımasızlık içeriyorsa, bir sorunu çözmek için pek optimum bir yol değil.

Bu sorunu bir şekilde çözmemiz lazım, bunun yolu daha neyden bahsettiğini bile anlamadığın kişilere karşı "sen kafayı yemişsin" gibi amiyane, hiçbir derde deva olmayan saldırganlıklar elbette değil. Öteki taraftan, "köpekler insanlardan bile daha anlayışlıdır, köpek için insan feda edilir" gibi diğer radikal söylemler de çözümü daha çok uzaklaştırır. Saçmalıklar silsilesiyle sorunlar çözülemez.