Bioshock 2
Oyunun ilkini oynadığınızı düşünerek yazacağım. Spoilerlı olmamasına dikkat edeceğim ama anlamadığınız birşey olursa birinci oyunla alakalı birşeydir bilginiz olsun.
Bioshock 2, serinin ikinci oyunu. Aslında oyunu biraz oynadığınızda seride hiç düşünülmemiş bir oyun olarak çıkıyor karşımıza. Bioshock'un oyun yapımcıları tarafından bile beklenmeyen başarısı demek ki buna etken oldu. Neyse ufaktan başlayalım.
İlk oyunu oynadıysanız eğer Big Daddy'ler ile tanışmışsınız demektir. Little Sisterların koruyucuları olan Big Daddyler bize oldukça zorluk çıkartan varlıklardı. İlk oyun ile arasında 10 sene fark olan oyunda bizim karakterimiz ilk dönemlerde yapılmış bir Big Daddy. Silahlarımız kökünde aynı ama Big Daddy stillerine dönüşmüş haldeler. Yine eski motor aynen kullanılıyor, geçen oyunda olan aim zorluğu bu oyunda da var. Yani çok alakasız bir kıyas olabilir belki ama bi shooter oyunda ben çok daha rahat aim alabiliyorum, burada alakasız yerlere aim alıp vurduğunuzda headshot falan atabiliyorsunuz. Bu biraz sinir bozucu bana kalırsa. Onun dışında oynanışa çok farklı etki eden plasmidler bu oyunda artık direk silahla beraber kullanılabilmekte. Bir elde plasmid, diğer elde silah kombinasyonu ile oynanabiliyor. Oynanışa olumlu olumsuz katkısı nedir tam benim için ortada açıkcası bu durum.
Hikayesine gelirsek, ilk oyunu oynamadıysanız yine biraz havada kalacak ama ilk oyunda olan durumu ön gören Rapture kurucusu, çok başarılı bir bir psikolog olan Sofia Lamb'i Rapture'a davet etmiştir. İlk başlarda iyi gitse de ilk oyunda da gerçekleşen olayların sonucunda ters saf değiştirmiştir. Ardından ilk little sister olan kendi kızını big daddysinden koparıp kendi yanına almıştır. Big Daddy'lerdeki aşırı itaat yüzünden Big Daddy'e kendisini öldürtmüştür. VitaChamberlar sayesinde tekrar canlanan Daddy, kızını aramak için maceraya atılmıştır.
İlk oyuna göre daha kötü kalan senaryo, başta belirttiğim gibi ilk oyundaki beklenmeyen başarı ve oyunda açık kapı bırakılmaması. İkinci oyunun karakterlerinden ilk oyunda haberiniz dahi olmamakta.
Oyuna ilk oyuna göre eklenen özellikler gerçekten bir miktar oyunun monotonluğunu almış. Biraz fazla uğraştıran işlerde olsa her ne kadar farklı bir tat katması iyi olmuş diyebilirim.
Serinin devamı açısından gayet hoş bir oyun olsa da motorun kusuru ve hikayenin yeterince iyi olmamasından dolayı iyi bir not alamamakta. Aldığı notun bu kadar iyi olması eklenen bazı şeylerin güzelliği ve Rapture. Oyunun sonunda da yaptığınız hareketlere göre sonların farklılaşması da ayrı güzel. Oyunu her ne kadar çok beğenmemiş olsam da ilk oyunun hatrına oynanır bir oyun.
İyi bir inceleme olmuş. Diğer oyunları içinde beklerim. Saygılar.
İlk oyun için yazmıştım. Müsait bir anımda infinite'i de halletmeyi planlıyorum. 🙂
iyi bir inceleme. tamamını okudum
iyi inceleme...oyunu yeni bitirdim big sisterler ve en sondaki büyük kapışma gerçekten zorladı orta seviyede oynamama rağmen
Oyun hikaye kısmı hiç olmamış. İlk oyundaki o belirsizlik ve olanlar hakkında topladığın ipuçları 2. Oyunda yok.
Mesela şöyle bir örnek vereyim; ilk oyunda etraftan topladığın ses kayıtları önemliydi. Orada yaşananları yada olup bitenler hakkında bilgi veriyordu. Ha bu yüzdenmiş diyordun. Ama 2. Oyunda bu ses kayıtları saçmalıktan başka bir şey ddeğil. Yok bilmem kime aşık olmuş da işte kimin resmini yapmışta. Böyle saçmalıklar var ne yazık ki. Oyunun ortalarına doğru artık dinliyor fakat altyızıdan okumuyordum. Sonlara doğru bu kayıtları almayı bıraktım bile. Hikaye kısmı çok zorlama olmuş, hatta bir yerden sonra koptum ben. Neyseki oyun atmosfer ve sürekli plazmit ve silah yükseltmeleri ve oynanış ile akıp gidiyor bir şekilde. İlk oyundan farklı bir oynanışı olsun derken hikayesini boşlamışlar gibi geldi bana.
Oyun ayrıca zor hakikaten. Normal zorluk bile yer yer kanser edebildiğinden kolay modda bitirdim.