#KonuDışı Çok şaşırdım.
Bu gün canım çok sıkkındı. Başım bunaldı uyuştu çok dertlendim sinirli ve agresiftim. Karnım şiş ölüyorum dedim. Kafam dağılsın diye pazara çıktık annemle. Pazarda işimi bitirdik kardeşime gittik. Ben eve girer girmez salona koltuğa uzandım. Kulaklarım çınlıyor mahvoldum. Dedim ki eve gidince doktordan aldığım antidepresanı içeyim yoksa hastahanelik olacağım diye düşünüyordum.
Yiğenim ibrahim 2 yaşında daayı dayı dedi çıktı üstüme geçti başucuma. Elinde de renkler kitabı var. Sayfa sayfa ana renkleri öğretiyor. İbrahim ilk parmağını kulağıma soktu. 🙂 🙂 Yapma felan derken kitabı okumaya başladım. O arada da ibrahim saçlarımı okşuyor bir yandan da renkleri tekrar ediyoruz. Beni taklit ediyor gülüyoruz. Yemek hazırlanana kadar böyle 30 dakika kadar saçlarımı okşadı cici cici yaptı. Burnumu sıktı. Kulağımı sıktı. Öyle bir yandanda kitabı turluyoruz renkleri sayıyoruz. Resmi anlatıyorum.
Annem dedi hadi yemeğe gelin. Ben ibrahimi kucağıma aldım masaya geçtik. Annem dedi ki yüzün benbeyazdı renk gelmiş yüzüne.
O an anladım ki ne sıkıntım kalmış ne üzüntüm nede başımda uyuşma kalmış. Çiçek gibi oldum. Hele dayı dayı diyip bana yemek yedirmesi efsane. 💕😍🥰🥰❤️
O sevgi gücünün iyileştirmeyeceği şey yok. Şimdi evime geldim. Pamuk gibi oldum. ne sıkıntım var nede başka bir şey.
Huzur doldum.
🙀😆♥️
Benim yeğene iPad yetmemiş, bir de Playstation istiyor 😀 2. sınıf daha. Tabi bize iPad alan dayımız olmadı, ister 😀
🙂 🙂 Biz ekransız büyütüyoruz yiğenimi. Tabi bıraksam youtubeden öğrenmiş kedi videosu açıyor izliyor. Bazen telefonumu kaçırıyor. Dolabın yanında saklanmış kahkahasından anlıyoruz ki telefonu kaçırmış:) 🙂 ha ha
yeğen candır ya. her gün görüntülü görüşmeye çalışıyorum. geçen Türkiyeye gittiğimde 3 haftamın neredeyse tamamını yeğenimle ve ailemle geçirdim. tek başıma sağa sola gidip gezmek hiç cazip gelmiyordu yeğenle oynamak varken
Hocam ne güzel, yeğeniniz size merhem olmuş gününüzü güzelleştirmiş. Konuyla alakalı da bir şey sormak istiyorum. Özellikle son 10 yıl yoğun depresif duygularla yaşıyorum hayatı. Psikiyatriste gitmekten hep kaçındım bu zamana kadar. Hep kendi çabalarımla çözmeye çalıştım ama nafile. Son süreçte hayatımı çok fazla baltalamaya başlamıştı, hiçbir şeyden keyif alamamaya ve odaklanamamaya başladım. Depresyonun verdiği uyuşukluk ve pasiflikle hep potansiyelim altında kaldığımı hissettim. Ailemde major depresyon hastası olanlar var. Genetik olarak bize de kaldı bu miras.. Hayattaki kötü tecrübelerin ve dış koşulların bu duruma elbette ki etkisi var ama benimkinin altında hormonel ve genetik faktörlerde yatıyor yüksek ihtimal. İki gün önce psikiyatriste gittim ve ben de yeni antidepresan kullanmaya başladım. Antidepresanların faydasını gördünüz mü hiç?
Evet gördüm. Doktorun yönlendirmesiyle kendime geldim. Ama sizin durumunuz çok çok farklı hocam. İstanbulda mısınız?
@tarikx İstanbul dışındayım Tarık hocam, neden sordunuz? Umarım bize de fayda sağlar, üç gün oldu kullanmaya başlayalı, küçük de olsa pozitif anlamda etkisini görmeye başladım..
@talebekedi İstanbulda olsaydın bir doktor önerecektim. iyi günler.
@tarikx teşekkür ederim 🙏
Yeğenim olmadığı için ben de küçük kuzenlerimle beraber vakit geçirirdim tatillerde, çok iyi gelirdi. Beraber oyun oynar, kitap okur ve top oynamaya giderdik. Çocukla, çocuk olmak insana çok iyi geliyor. Yetişkinliğin verdiği hayatı siyah beyaz okuma yorgunluğundan bir anlığına da olsa çocuk olmanın masumiyetini ve neşesini tekrar yaşamak kadar insana iyi gelen çok az şey vardır hayatta 🙂