Dostoyevskiden Pedal

“Dönmüyor… hayır, istemiyor. Şu lanet pedal bile dönmek istemiyor. Belki de sorun onda değil, bendedir. Her şeyde olduğu gibi. İnsan nasıl olur da en basit şeyde bile bu kadar zorlanır? Belki de hayatım da böyle: olması gerektiği gibi akması gerekirken, hep bir direnç, hep bir takılma…

Ama olsun, çaresizlik içinde ucuz bir çözüm buldum. Milyoncunun loş tezgâhında bana göz kırpan o 59 liralık pedalı aldım. Ucuzdu, evet, ama ben de ucuz umutlara kapılan bir insan değil miyim zaten? Takınca öyle kolay döndü ki… Tanrım! Sanki hayatımda ilk defa her şey yoluna girmişti. Ama biliyordum… evet, biliyordum. Bu mutluluk fazla süremezdi. İlk yalancı tebessümün ardından, ikinci kullanımda kırılıp darmadağın oldu. İşte böyle, aldanışlarım da hep böyledir: önce tatlı, sonra paramparça.

Ve sonra tekrar döndüm o yeni, hakiki pedala. Başta zorladı, inat etti, dönmek istemedi. Ben mi suçluydum, o mu bilemedim. Fakat sonra, kilometreler geçtikçe bir şey oldu. O da yoruldu belki, ben de alıştım belki, ama sonunda olması gerektiği gibi dönmeye başladı. Ne aşırı kolay, ne imkânsız. Normal. İşte bu ‘normal’ sözcüğü var ya… belki de bütün hayatımın özlemi bu.

Kendi kendime söylendim:
‘Bak, insan ruhu da bir pedal gibi… Fazla kolay dönerse kırılır, fazla zor dönerse seni tüketir. Gerçek olan ise, dirençle uyum arasındaki o dar yolda gizlidir. Belki de hayatın bütün sırrı burada.’

Ve ben, ıssız yolun ortasında, bir pedalın ritminde kaderimin ritmini duydum.”