arkadaş grubumuzla çoktan yollarını ayırmış, her zaman kafamda lan acaba diye soru işaretleri olan fakat yine de sürekli yanlış tercihler yaptığı için artık koruma içgüdüsü mü bilmiyorum fakat bir türlü bağlarımı koparamadığım arkadaşa dün veda edip bağlarımı merhaba merhabaya indirerek kopardım.
işin garip yanı kendimi bir yükten kurtulmuş gibi hissediyorum. ha bu sefer yine o hatalı ki hayatta en sevmediğim şeylerden birisini yaparak çok kısa süreli tanıdığı birisi için beni ikinci plana attı.
yanlış anlamayın lütfen, kişiselleştirmiyorum çünkü aile ya da çok özel yerleri olan birkaçkişi hariç her türlü insanın yerini dolabileceğini biliyorum ve daha önce de deneyimledim.
arkadaş çevremiz de belli, belli derecede sadık insanlar. bu hikayede benim en çok merak ettiğim şey ise neden bir insanın yükünü paylaşma gereği duydum?
yani kendi sorunlarım yetmiyor muydu? koruduk kolladık çocuğu zamanında, aman oraya bulaşmasın buraya bulaşmasın.
nerde pislik insan var onların içlerine giriyordu. yapma etme vs diye çok dedik ama dinletemedik, arkadaş grubunu da bu pislik insanlar yüzünden sattı.
ee ben yine durmayacağım biliyorum, pişman olup geri gelecek. aman bizden biraz küçüksün, sigaradan uyuşturucudan uzak sur. aman şu ortama girme, aman onlar sağlam insanlar değil, aman onlar geceleri pek rahat durmuyor, aman onlar madde kullanıyorlar vs.
en son ben de yoruldum, ben kendimi bu kadar korumuyorum. üzerimden ciddi bir yük kalkmış gibi hissediyorum.
gene gidip saçma sapan insanların arasına karışacak biliyorum fakat artık ben de yoruldum. eşim değil dostum değil, insan kendini de düşünebilmeli.
yine de kendimi biraz buruk hissediyorum.
İtin yoldaşı it olur. Birini kaybetmemek için kendinden vazgeçme. Bir insana yol gösterirsin ama yürümeyi öğretemezsin. Sen ne kadar anlatırsan anlat, karşı tarafın anladığı kadardır. Kırk nasihat bir kulağa girmez, bir tecrübe bin nasihatten ağır gelir.
bıraktım kendimi haline hocam, zaten gün içinde onlarca şeyle boğuşuyorum.
standart bir insana nasıl davranıyorsam öyle davranıyorum, sokaktaki tanımadığım insandan pek bir farkı yok artık.
akıl sik değil ki millete sokasın. insan bazen anlatılanlardan değil, yaşadıklarından öğreniyor. hatta bazıları yaşadıklarından bile öğrenmiyor. dibe vurması gerekiyorsa bırak vursun; belki o zaman akıllanır. ama akıllanmak istemeyen birini, birinci derece yakınını bile kurtaramazsın. en fazla düşüşünü geciktirir, kendi enerjini ve huzurunu tüketirsin.
insanlara yardım etmek güzel şey ama başkasının hayatını sırtlanmak zorunda değilsin. herkes kendi seçimlerinin bedelini ödemeyi öğrenmeli. sen sadece kendinden mesulsün.
hocam sorun şu ki arkadaş çevresi pis olduktan sonra düşünen kuyunun bazen çıkışı olmuyor, ben insanlığımı yaptım orası ayrı.
bazı hataları dönüşü yok ki atıyorum sokakta bir pisliğe düştüyseniz çıkışınız çok ama çok zor.
benden çıktı artık iş, ne yapıyorsa yapsın. çok şükür bu zamana kadar temiz bir geçmişim oldu, her türlü pislikten uzak durdum ama başkalarını kurtaracağım diye de bazı şeylere yakın duramam.