İzlediklerim ve araştırdıklarım kadarıyla Güney Kore çok garip bir ülke. Bazı yönlerden bizden çok ileride olsalar da bazı yönden gerideler. Kore'de bir kişiye tehdit altında "fiziki haklardan vazgeçiş" belgesi imzalatıp organlarını (gözünü dahi) alabiliyorsunuz. Türkiye'de ise bunu engelleyen iki kanun maddesi var, baskı altında tehditle attığınız imza geçerli olmaz ve temel özgürlük ve haklarınızdan isteseniz de feragat edemezsiniz. Bunlardan biri de vücut bütünlüğünün dokunulmazlığı. Yasalardaki ufak değişikliklerin ne kadar çok şey değiştirdiği inanılmaz.
Türkiye’de zaten bildiğim kadarıyla canlı olan kişiden organ bağışında yakın akraba olma şartı aranıyor. Öyle ben bu adama böbreğimi verdim ameliyat edin diyemiyorsun.
Öyle bir şey olduğunu bilmiyordum, o da bu zorla organ almayı engelleyen 3. kanun olsun o zaman 🙂
Bizde kim bilir ne pislikler döndü ki böyle kanunlar yapıldı.
Organ bağışı için ölmeden bağışlamış dahi olsanız, öldükten sonra birinci derece akrabalar vermek istemiyoruz derse bağışlanmıyor.
Evet, özellikle böbrek özelinde ben 1. derece dışındaki akrabalarımdan dahi binbir güçlükle organ alabiliyorum eğer iki taraf da niyetliyse. Hastaneye psikilog geliyor ve iki tarafla da ayrı konuşuyor bu işin sonuçlarını, sıkıntılarını. Ki olması gereken de bu, hiç kolay bir tercih değil nihayetinde. Bu konudaki yasalarımız Avrupa standartlarında neyse ki.