Kötü bir grafik çizimi onu baştan söyleyeyim, grafik de zaten acı bir grafik. X ekseni yaş. Y ekseni "günde kaç saat".
Sermaye, endüstri olarak gelişmiş bir ülkede 40'ından sonra yalnız mı yaşamak istersin ya da az gelişmiş ama dini-kültürel bağları kopmamış, yaşlıların unutulmadığı bir ülkede mi yaşamak istersin..Farklı bir bakış açısı olsun.
Buradaki yalnızlık ayrı bir vaka. Ki bunu dinler de öneriyor. Örneğin İslam'da itikaf diye bir uygulama var; Ramazan'ın 10 günü dünya ile ilişkini kesip bir camide yaşıyorsun. Orada yiyorsun, içiyorsun, haber şu bu takip etmiyorsun, dünyayla ilgili bir şey düşünmeyip ibadet ediyorsun. Doğal olarak beynin gürültüden sıyrılıyor. Kendim deneyimlemedim ama benzer bir ortamı yurtdışında yaşayınca gözlemlediğimden mantıklı geliyor. İstanbul'a dönünce gördüm ki bu tarz bir kafa dinleme kendinle baş başa kalma imkanın büyükşehirde imkansız ve hayal. Bunun ciddi yan etkileri varsa şaşırtıcı olmaz.
@distance eskiden evet, doktoralı-icazetli din adamlarının olduğu devirde bu uygulama yetiştirilecek yeni din insanlarının benlik terbiyelerinde kullanılıyormuş. Amaç iyi bir insan olabilmek, kin, nefret, kıskançlık gibi benliğin kötü yanlarını terbiye etmek. Bugün tabii ki öyle icazetli din adamı yok (diye biliyorum).
Örneğin Alman ailelerinde yetişkinliğe geçiş yapan çocuğun tek başına başka ülkeye gönderilmesi kültürü var, hala yaşatan aileler mevcut. Bazısı Tibet'e kadar gidiyor, bazısı alakasız bir ülkede mesela Dubai'de fırıncılık gibi alakasız mesleklerde 1 yıl çalışıyor. Sonra geri dönüyor. Sadece sözlü olarak işittiğimden konunun cahiliyim ama bu da güzel bir uygulama gibi. Yani gençken kendin ile yüzleşmelisin.
Yaşlıyken kendin ile baş başa kalınca muhtemelen iş işten geçmiş olacak. Sağlığın gençlik gibi değil sıhhat gençlik gibi değil.
Kötü bir grafik çizimi onu baştan söyleyeyim, grafik de zaten acı bir grafik. X ekseni yaş. Y ekseni "günde kaç saat".
Sermaye, endüstri olarak gelişmiş bir ülkede 40'ından sonra yalnız mı yaşamak istersin ya da az gelişmiş ama dini-kültürel bağları kopmamış, yaşlıların unutulmadığı bir ülkede mi yaşamak istersin..Farklı bir bakış açısı olsun.
Buradaki yalnızlık ayrı bir vaka. Ki bunu dinler de öneriyor. Örneğin İslam'da itikaf diye bir uygulama var; Ramazan'ın 10 günü dünya ile ilişkini kesip bir camide yaşıyorsun. Orada yiyorsun, içiyorsun, haber şu bu takip etmiyorsun, dünyayla ilgili bir şey düşünmeyip ibadet ediyorsun. Doğal olarak beynin gürültüden sıyrılıyor. Kendim deneyimlemedim ama benzer bir ortamı yurtdışında yaşayınca gözlemlediğimden mantıklı geliyor. İstanbul'a dönünce gördüm ki bu tarz bir kafa dinleme kendinle baş başa kalma imkanın büyükşehirde imkansız ve hayal. Bunun ciddi yan etkileri varsa şaşırtıcı olmaz.
@distance eskiden evet, doktoralı-icazetli din adamlarının olduğu devirde bu uygulama yetiştirilecek yeni din insanlarının benlik terbiyelerinde kullanılıyormuş. Amaç iyi bir insan olabilmek, kin, nefret, kıskançlık gibi benliğin kötü yanlarını terbiye etmek. Bugün tabii ki öyle icazetli din adamı yok (diye biliyorum).
Örneğin Alman ailelerinde yetişkinliğe geçiş yapan çocuğun tek başına başka ülkeye gönderilmesi kültürü var, hala yaşatan aileler mevcut. Bazısı Tibet'e kadar gidiyor, bazısı alakasız bir ülkede mesela Dubai'de fırıncılık gibi alakasız mesleklerde 1 yıl çalışıyor. Sonra geri dönüyor. Sadece sözlü olarak işittiğimden konunun cahiliyim ama bu da güzel bir uygulama gibi. Yani gençken kendin ile yüzleşmelisin.
Yaşlıyken kendin ile baş başa kalınca muhtemelen iş işten geçmiş olacak. Sağlığın gençlik gibi değil sıhhat gençlik gibi değil.