şu günlerde ağır rus kitaplarını bırakıp genellikle türkler tarafından yazılmış olan psikoloji kitaplarına sardım.

özellikle son günlerde beyhan budak ın ismini unuttuğum bir kitabında geçen birkaç şey dikkatimi çekti.

her yerde duyduğumuz travma ya da çocukluk travması gibi şeyler aslında çok basit sebepler yüzünden de oluşabiliyormuş. temel mantığı ise yaşanan olaya karşı çaresizlik hissi imiş ve özellikle elden bir şey gelmiyorsa bazı şeyler kalıcı hasarlara neden olabiliyormuş.

hatta daha da garip bir şey söyleyeyim; küçük bir çocuğun ilkokulda arkadaşları tarafından dalga malzemesi yapılması bile çocuğun ilerdeki hayatını etkileyecek bir soruna dönüşebiliyormuş.

bayağı şaşırdım duyunca ki çocuğa ilgisizliğin tersi olan aşırı ilgi de ciddi zararlar verebiliyormuş hayatın ileriki dönemlerinde.

doğruluğu nedir ya da ne değildir emin olamasamda çocukluk döneminin insanın ölümüne kadar olan dönemi bu kadar etkileyebildiğini bilmiyordum. az çok hepimiz biliyoruz temel değer ya da bazı gelişimlerin çocuklukta geliştiğini fakat basit şeylerin bile insanın 40 - 50 yaşlarındayken karşısına çıkabilmesi bana çok garip geliyor.