günlük hayatta kesinlikle içermeyen cümleler kullanma eğilimindeyim. şöyle;

- emin olmamakla birlikte, olabilir, neden olmasın, belki, düşünebilirim, yapabilirim, - e bilirim, -a bilirim diye gidiyor liste.

şimdi bu durumun getirdiği bazı sorunlar var. insanlar kesin cümleleri duymaya o kadar alışmışlar ki birisine ihtimal içeren cümleler kurduğunuzda genellikle sizi konuştuğunuz konu ile ilgili yeterli şeyi bilmiyor zannedebiliyor.

bu durum günlük hayatta o kadar da önemli değil çünkü insanların çevreleri genellikle kendi anladıkları dilden konuşan insanlardan oluşuyor fakat sokak ya da iş gibi yerlerde daha sinir bozucu olabiliyor. geçmişte deneyimlediğim birkaç iş görüşmesinde bunu görmüştüm.

yaparız, ederiz, çözeriz, hallederiz, bir yolunu buluruz, hemen hallediyorum, 2 dakika bitiririm gibi cümleler gerçekten saçma derecede etkili olabiliyor.

çok keskin cümleleri çok fazla kullanan insanları genellikle her şeyi biliyorum kafasındaki insanlara yaklaştırmıyorum ben.

bu arada bazen karşı taraf keskin cümlelerle o kadar baskılıyor ki doğrusunu bildiğin konu ile ilgili neredeyse şüpheye düşüyorsun.

bunun bir de bilemiyorum, bilmiyorum, hatırlamıyorum gibi cümleler içeren kısmı var ki durum orada biraz daha karmaşık.

özellikle dışarıdan bakılan muhabbetlerde çok daha iyi anlaşılıyor durum. adam belki de ilgili olduğu konuda en iyilerinden ama kesin konuşamıyor, bilemiyorum diyip geçiyor.

keşke ciddi sayıda konuyu kesin cümleler kurabilecek kadar bilebilecek potansiyelim olsaydı, belki o zaman bu tarz şeyleri dert etmeye gerek kalmazdı. 🙂