Eskiden çocukken büyüklerin kanepede boş boş oturmasına hayret ederdim. Sıkıntıdan nasıl patlamıyorlar diye. Bilgisayar yok internet yok oyun yok hareket yok.
Şimdi büyüdük iş güç çoluk çocuk derken
Boş boş oturmak hatta kimse adını seslenmeden 1 saat şöyle uzanmak falan o kadar lüks ve keyifli geliyor ki.
Ben tekim evde. Kimseyle uğraşmıyorumda. Rahatım.
Ben de tekim, en çok yaptığım şey evde tek başıma koltukta oturmak veya uzanmak 😀 Çocuk vs. de çekemem artık, rahata alıştım.
Çok da verimli bir şey aslında beyin icin
Yeterince koltukta oturarak beyin fırtınası yaparsak hepimiz antinatalist olur muyuz hocam?