Geçen sene işi bırakıp köye döndükten sonra birikmiş para yevmiyeli işler falan derken en azından geçinip gidiyordum.

Bu pandemi eldekini bitirdiği gibi, sonrasında da işleri sekteye uğrattı. Allah'tan vakti zamanında aldığım elektronik eşyalar çok değer kaybetmedi ,onları elden çıkarttım falan dayandım.

Ancak 1-2 aya para biter derken bir abimiz, burada turistin geldiği bir sokakta belediyenin dükkanlarından birini aldı ve bana teklif etti sen kur işi, yarı yarıya yapalım dedi.

Neyse ne yapsak ne etsek derken, tshirt, bardak falan basmak için makine aldım, kendim tasarımlar hazırladım falan, bir yandan para buldukça dükkanın içine masa falan yaptım kendim. Dükkanı kurdum, ertesi gün açacağım. Pat abiye bir telefon belediyeden orada o işi yapamazsınız!!!

Bu sokağın yönetimini vermişler 2 tane çocuğun eline, bunlar kafasına göre at koşturuyor. Ben normalde eski ben olsam o dükkanı açar her türlü hır gür çıkartır cezamıda çekerdim. Ancak ailecek vukaattan uzak durma kararı aldığımız için ne yapsak ne etsek derken zaten abimiz belediyeye resti çekti, ki buralarda hatrı sayılır biridir. Bir anda sokağa ve oradakilere düşman olduk. Tabii milletin tuzu kuru. Ben elimde makinelerle kaldım.

Velhasıl kelam hayat bilgisayar oyunu değil, kapatıp gidemiyorsun, ancak sıkmaya başladı. Yine şükürler olsun aç açıkta değilim en azında 2 ay daha ama insanın hayata karşı hevesi kırıldımı çok zor toplanıyor.

BeğenFavori PaylaşYorum yap